WELKOM

In mijn praktijk Rouwkost richt ik me op levensvragen. Het zijn vragen over wat we meemaken in ons leven en ze zijn vaak gekoppeld aan verlies.

Soms neemt het leven een andere wending dan je had gehoopt en verwacht. Dat kan al in je kindertijd zijn begonnen rondom je geboorte en opgroeien. Misschien had je een afwezige vader of moeder om welke reden dan ook. Of had je te maken met vroeg verlies van één van je ouders. Allerlei vormen van verlies kunnen we meemaken in de loop van ons leven. Dat kan te maken hebben met de (on)verwachte dood van een geliefde. Of vanwege je scheiding of door het verlies van je werk. Het verlies van je gezondheid of het bericht dat je nog maar kort te leven hebt. Of je verliest je dromen en verwachtingen doordat je b.v. weet dat je onvruchtbaar bent.

Allemaal verliezen die je beeld van de toekomst veranderen. Voor de een is dat ingrijpender dan voor de ander. Uiteenlopende emoties kunnen je dan verscheuren en uit balans brengen.

De covid-19 pandemie met alle maatregelen versterken al deze vormen van verlies en brengen extra pijn, angst, onzekerheid en eenzaamheid met zich mee.

We rouwen om verlies van wat ons dierbaar is. Als we ons verbinden dan weten we ook dat er ooit een moment van scheiding zal komen. Rouw wordt daarom ook wel de achterkant van de liefde genoemd. Rouwen hoort bij het leven…

… en het leven gaat verder. Een verlies kan je leven behoorlijk op zijn kop zetten. Pijn, onmacht, angst, boosheid, verdriet ontregelen je bestaan.

Je verlies onder ogen zien vraagt moed en inzicht. Rouwen vraagt om nabijheid, herkenning, erkenning en liefdevolle aandacht. Mijn begeleiding is gericht op het leren aanvaarden van wat er is en op het hervinden van levensenergie en levenskracht. Het is gericht op het goed afscheid nemen als je in de palliatieve fase zit.

De grondlegger van de focusingmethode die ik o.a. gebruik, brengt het bovenstaande als volgt onder woorden:

‘Wat niet wordt gevoeld blijft hetzelfde. Als het wordt gevoeld verandert het. De meeste mensen weten dat niet. Ze denken zichzelf beter te maken door het voelen van negatieve kanten niet toe te laten. Maar dat houdt nu juist de negatieve kanten in stand, jaar in jaar uit. Als je het in je lichaam voelt, al is het maar heel even, dan krijgt het de kans te veranderen (…) dat is de enige manier waarop het verder kan komen en de vorm kan krijgen die het nodig heeft.’  (E. Gendlin)