Nu officieel Rouwbegeleider

Ik heb een drukke periode achter de rug. Mijn verhuizing naar de Gemeenschap De Hooge Berkt afgelopen februari is goed verlopen maar heeft me veel tijd en energie gekost. Zeker samen met mijn jaarstudie bij buro Nazorg, die de nodige aandacht vroeg. Erg intensief, zeker met mijn verhuizing die zo in het teken stond van afscheid nemen en loslaten. Loslaten van de plek waar ik samen met Frank zo gelukkig ben geweest. Voor mij echter zo noodzakelijk om me volledig te kunnen openen voor een nieuwe toekomst. De realiteit van zijn dood is nu in mijn hele wezen doorgedrongen. Het is zoals het is…en ik ga en wil verder. En ik wil verder als rouwdoula. Een begrip wat Patty Duijn introduceert. Een rouwdoula is een wijze dienende vrouw die bemoedigt, bemiddelt en bijstaat in de levensvragen rondom leven en dood. Het sluit aan bij mijn favoriete boek uit de opleiding: Ruimte om te sterven door Carlo Leget. Vanuit innerlijke ruimte ga je het gesprek aan rondom thema’s als: ik en de ander, doen en laten, vasthouden en loslaten, vergeven en vergeten, geloven en weten. Het past bij mijn eigen leerproces waarin ik het nieuw geleerde wil integreren met mijn ervaringsgerichte manier van werken: Ga eens na in jezelf wat vraagt nu aandacht? Het sluit ook aan bij mijn eindpresentatie waar ik middels mijn eigen gemaakte talking stick (=praatstok die wordt gebruikt door Indianen in Noord- Amerika) mijn persoonlijke en professionele proces van het afgelopen jaar heb verteld. Als je de stok in handen hebt krijg je alle ruimte om je verhaal te vertellen, de toehoorders luisteren alleen…net zolang totdat jij het gevoel hebt gehoord en verstaan te zijn. Volgens mij gaat het dáár om in de begeleiding dat je de ander hoort, ziet en verstaat in de levensvragen die op dat moment spelen. Het mooie was dat ik in het maken van de talking stick, door er voor mij relevante symbolen aan te hangen, zo opnieuw een heling naar mijn eigen rouwproces ervaren heb.

Aan het begin van het nieuwe jaar

Zo, ik ontwaak uit mijn ‘winterslaap’. Mijn tijd van inkeer heb ik vandaag afgesloten middels een prachtige wandeling met twee goede vrienden. Vooral genoten van het licht en de prachtige luchten; met de vele schakeringen van licht en donker. Beloftevol! Zo stap ik ook de drempel over, het nieuwe jaar in. Wat zal het nieuwe jaar brengen aan donker en licht? Allereerst wordt toch weer de rouw geroepen omdat ik deze maand de sterfdag van mijn moeder en Frank herinner. Het gemis van hen omhult mijn hart. En dankbaarheid omdat ik me gedragen weet door hun liefde voor mij.
En dan mijn nieuwe stap de toekomst in. Mijn verhuizing eind van de maand richting Bergeijk. Op weg naar hernieuwd broeder- en zusterschap door in de Gemeenschap De Hooge Berkt te gaan wonen. Spannend! Af en toe kan schrik me overvallen. Dat heeft alles te maken met het vertrouwde loslaten en me toevertrouwen aan het onbekende. Ook al ken ik het hier, ik ben altijd een lid op afstand geweest. Ik spring er nu midden in. Te midden van ‘broeders en zusters’ die me zullen verrijken maar waar ik me ook aan zal schuren. Ook dit licht en donker in de ontmoeting heb ik nodig om meer mens te kunnen worden. Dat vraagt dat ik open en vrij blijf en dat kan als ik in contact blijf met de Bron in mij.

Licht

Ik ben zo druk als een klein baasje. Mijn a.s. verhuizing medio januari heb ik in gang gezet. Dat betekent dat ik afspraken heb gemaakt met de verhuizers en een datum geprikt. Ik ben verder gegaan met spullen uitzoeken, ordenen en sorteren. Tegelijkertijd mag ik nieuwe cliënten verwelkomen en groei ik in mijn begeleiding. Ik word gelukkig wanneer ik als gids een stukje mee mag lopen op het levenspad van de ander. Dat ik de ander nabij mag zijn in het verlies en gemis. En dan in het contact en in de ontmoeting een stukje heling op te zien treden.
Nu we de donkere dagen zijn ingegaan wèl met uitzicht op het Licht dat met iedere adventszondag verder zal aangloeien, het volgende gedicht(van wie het is kan ik niet zo snel achterhalen):

Licht

Juist
als het verdriet
zwaar is,
moet troost
licht zijn.

Licht als het
vogelveertje
dat in het bos
voor je voeten dwarrelt,
dat je opraapt,
dat zacht is aan je
wang
en dat je met een glimlach
in je knoopsgat steekt.

Eerste bericht

Gisteren een blogpagina toegevoegd aan mijn website. Regelmatig zal ik hier berichtjes posten die met mijn vak als Rouwbegleider/ – therapeut te maken hebben. Ik hoop dat ik op die manier beter herkenbaar word in mijn ervaringsgerichte manier van werken met verlieservaringen.

Wat belangrijk is het toch om aanwezig te zijn in de ontmoeting. En zo de ander te helpen in het proces van aandacht geven aan wat zich lichamelijk en emotioneel aandient. Ook vanmorgen tijdens een cliëntencontact viel me weer op hoezeer we geneigd zijn dát weg te drukken. In de hoop dat het dan weggaat en vanzelf overgaat. Het is ook vaak schaamte wat ons weghoudt bij ons gevoel over een situatie of gebeurtenis. En wat is het mooi als de signalen die ons lijf aangeeft er mogen zijn. Soms ervaren als een brok in de keel of de opeens gevoelde spanning in onze maag of vul zelf maar verder in. En er dan zonder oordeel en met compassie naar kijken en dan ervaren dat het lucht geeft. Een mooi beeld dat ik pas in één van mijn trainingen aangereikt kreeg was dat we ons ‘waarom’ of dat wat we tegenkomen in onszelf, in een kommetje in onze hand mogen leggen. Je kunt er dan met enige afstand naar kijken en zien: ‘Iets in mij is… en vul hier maar in wat je gevoel je aangeeft. Dit is het begin van verandering en van heling…