INSPIRATIE

Een aantal teksten die mij inspireren

Het volgende gedicht spreekt me aan omdat ik mijn eigen rouwprocessen er zo in herken. Pas toen ik mijn gemis kon vastpakken kon ik de ergste pijn ervan loslaten. Tegelijkertijd weet ik dat het rouwen nooit helemaal overgaat, zoals de laatste strofe van het gedicht zo goed verwoordt:

Laat me vloeken om de onrechtvaardigheid van het leven.
Laat me beven voor de onpeilbare diepte van de dood.
Laat me huilen als een weerwolf om de pijn van het verlies.
Laat me niet begrijpen waarom.

 

Gun me mijn woede voor ik buig voor de onbeheersbare krachten.
Gun me mijn verzet voor ik deemoedig erken:

Het is zo. Het zij zo.

Zodat ik me weer kan openen voor het leven,
heropbouw wat te herstellen valt.
En leer te leven met wat definitief verloren ging.

En laat me, wanneer de pijn weer opborrelt,
Laat me dan opnieuw beginnen
Met de eerste ‘zin’.

Hilde Vleugels

 

De volgende tekst is van mijn man Frank Smits († 2016), uitgesproken op onze bruiloft:

Leven, ‘langzamer dan de oudste steen’, kan zo licht zijn als het dragen van het kleinste veertje. Maar o zo zwaar als de omstandigheden vragen met geopende handen opnieuw te ontvangen! 

   

 

 

 

 

 

 

 

De volgende tekst heb ik gekozen omdat ik zelf heb ervaren hoe waar die is.

De ontmoeting met jezelf is in eerste instantie een ontmoeting met je schaduw. De schaduw is een nauwe doorgang, een nauwe poort, en die pijnlijke ervaring wordt niemand die in een diepe bron afdaalt, bespaard. Om te weten wie je bent, moet je jezelf leren kennen. Achter de deur bevindt zich, vreemd genoeg, een onbegrensde ruimte, vol ongekende mogelijkheden. – C.G. Jung